spotkanie Diecezjalnej Rady Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich

dodano: 8.11.2009

Dnia 7 listopada 2009 roku w Legnicy odbyło się spotkanie Diecezjalnej Rady Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich. Spotkanie rozpoczęło się Eucharystią pod przewodnictwem ks. bpa Marka Mendyka. Za zgodą księży: dra Bogusława WOLAŃSKIEGO i dra Dominika DRAPIEWSKIEGO na naszej stronie zamieszczamy treść ich wystapień.

Wykład, Ks. Bogusław Wolański-

Zadania ruchów i stowarzyszeń
w ramach diecezjalnego programu duszpasterskiego
Konferencja podczas posiedzenia Rady Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich
Legnica, 7.11.2009



1. Małe grupy religijne a odnowa parafii

Wiele parafii dzisiejszych nie ma dynamiki żywych wspólnot Kościoła pierwotnego. Parafia często, nawet w środowisku wiejskim, nie jest wspólnotą. W ponad czterdzieści lat po zakończeniu Vaticanum II wiele parafii przypomina raczej instytucję dla zapewnienia posług religijnych społeczności katolickiej niż autentyczne wspólnoty religijne ukazujące Kościół Chrystusowy. Zmiana parafii w autentyczną wspólnotę może dokonać się przez tworzenie w niej małych wspólnot religijnych. Wspólnota parafialna powinna być organizmem złożonym z żywych komórek, którymi są małe grupy religijne. W tym znaczeniu parafia, podobnie jak cały Kościół, powinna być wspólnotą wspólnot istniejących na jej terytorium. Rozwój małych grup i zespołów apostolskich w ramach parafii, ich świadectwo i zaangażowanie apostolskie prowadzi do odnowy parafii i Kościoła w ich charakterze wspólnotowym. Dzięki aktywnemu oddziaływaniu większych, czy mniejszych wspólnot na całość parafii będzie budować się wspólnota parafialna. Im więcej małych autentycznych wspólnot w parafii, tym żywsza może być więź wspólnotowa parafian. Członkowie małych grup religijnych znają się wzajemnie i ich spotkania i kontakty wzmacniają interakcje prowadzące do pełniejszej przynależności religijnej. Przez małe grupy religijne wierni mogą wejść w osobisty kontakt między sobą oraz swoją parafią. Stąd też troska o powstanie i rozwój małych grup religijnych w parafii oraz pobudzanie ich do aktywności powinny być podstawowym zadaniem duszpasterskim. To jest stały punkt każdego programu duszpasterskiego.

2. Ruchy religijne szansą budowania parafii jako wspólnoty wspólnot
Wymowne są na ten temat słowa Jana Pawła II wygłoszone podczas pielgrzymki do Polski w Olsztynie. Ojciec św. pochwalił wówczas rozwój różnego rodzaju ruchów i wspólnot religijnych w Polsce. Powiedział także, że jeśli one nie zakorzenią się w parafiach, to ich działalność będzie nieskuteczna. Małe wspólnoty i grupy mogą dobrze służyć większym od nich wspólnotom parafialnym przy zachowaniu pewnych warunków. Każda z tych wspólnot i grup powinna czuć się związana i odpowiedzialna za parafię i współpracować z nią dla wyższego dobra. Są to nieraz małe organizmy religijne, ale tylko w takich organizmach chrześcijanin może czuć się związany ze wspólnotą Koś¬cioła, a poprzez nią z parafią. Przynależność do małych wspólnot religijnych angażuje ludzi głębiej niż formalna i często anonimowa przynależność do wiel¬kiej parafii. Katolicy przynależący anonimowo do wielkiej parafii często mają małą wrażliwość na zadania apostolskie i współodpowiedzialność za parafię. Małe wspólnoty i grupy religijne pomagają skutecznie w formowaniu wiernych na świadomych parafian, współodpowiedzialnych za wspólnotę parafialną. Ułatwiają one komunikację międzyosobową między wiernymi a ośrodkiem kierującym i koordynującym złożone życie eklezjalne w parafii.
Dzisiejszy chrześcijanin, aby żyć autentycznie po chrześcijańsku potrzebuje otoczenia, w którym wiara jest otwarcie akceptowana, gdzie o niej się mówi i nią żyje. W ruchach czy innych formach zrzeszania się ludzi świeckich spotykają oni autentyczny, żywy Kościół. Ruchy i stowarzyszenia religijne poprzez swą strukturę małych grup i wspólnot są ogniwem pośrednim między dużą parafią a poszczególnym wiernym. Człowiek tylko w małych wspólnotach i grupach, w bezpośrednich i osobowych relacjach może doświadczyć wspólnotowości Kościoła. W tych wspólnotach i grupach religijnych istnieje szansa głębszego i bardziej osobowego przeżywania wiary. Małe wspólnoty stwarzają też lepsze stosunki międzyludzkie, które pozwalają na lepsze przyjęcie słowa Bożego, rewizję życia i refleksję nad nim w świetle Ewangelii. Stwarzają one też sprzyjającą atmosferę do powstawania nowych posług laikatu. Ruchy i inne zrzeszenia świeckich dostarczają możliwości pełniejszego utożsamienia się z parafią i z jej posłannictwem. Aby się to mogło dokonać, konieczne jest ściślejsze związanie ruchów ze strukturami kościelnej władzy. Jest to możliwe w ramach parafialnych rad duszpasterskich zalecanych przez ostatni Sobór i nowy Kodeks Prawa Kanonicznego. Sama natura tych rad domaga się, by liderzy ruchów i innych zrzeszeń stanowili ważny trzon człon¬ków parafialnej rady duszpasterskiej. Można oczekiwać, że powstanie ruchów w parafii może przyspieszyć, a nawet w pewnym sensie wymuszać tworzenie parafialnych rad duszpasterskich, które jeszcze nie wszędzie funkcjonują. Ruchy i inne formy zrzeszania się ludzi świeckich mają być w parafii, z pa¬rafią i dla parafii. Z tego powodu powinny one podejmować wiele inicjatyw i przeprowadzać wiele działań, aby budować wspólnotę Kościoła, być platfor¬mą współpracy świeckich z duchowieństwem, dawać świadectwo życia ewan¬gelicznego na płaszczyźnie parafialnej. Do tych inicjatyw można zaliczyć pracę z rodzicami, ewangelizację różnych środowisk, działalność charytatywną, pracę formacyjną i duchową z młodzieżą, obronę i służbę życiu, udział w zespołach synodalnych, organizowanie rekolekcji, wyjazdów wakacyjnych, pielgrzymek i różnych uroczystości, podejmowanie inicjatyw gospodarczych i sportowych, konkretną pomoc kapłanom, animację życia liturgicznego. Wszystko to zmie¬rza nie tyle do tworzenia elity, ile do ożywienia całej parafii. Wzajemny stosunek parafii i ruchów religijnych oraz małych wspólnot i grup istniejących na jej terytorium można określić jako stosunek obustron¬nego oddziaływania na siebie. Między parafią i ruchami religijnymi poprzez ich strukturę małych grup zachodzi jakościowa przemiana. Rozwój parafii jako wspólnoty potrzebuje ruchów, grup i małych wspólnot religijnych, z kolei rozwój grup i małych wspólnot potrzebuje wsparcia parafii.

3. Rola ruchów i stowarzyszeń w relacji do diecezjalnego programu duszpasterskiego. Próba podsumowania programu „Otoczmy troską życie”
Powyższa analiza ukazuje wyraźnie, że program nigdy nie będzie zrealizowany, gdy braknie zaangażowania członków ruchów i stowarzyszeń katolickich. To one we współpracy z duchownymi mają animować pracę w parafii będąc nastawionym na służbę dla parafii. Liderzy zasiadając w radach parafialnych mają okazję proponować sposoby adaptacji programu diecezjalnego na teren parafii, w której i z którą są i dla której służą. Również elementy programu powinny wchodzić w roczną pracę formacyjną ruchów i stowarzyszeń, które choć mają często zasięg ogólnopolski, to jednak działają w konkretnym Kościele partykularnym.
Spróbujmy spojrzeć na trwający obecnie program „Otoczmy troską życie”.
- po pierwsze należy zauważyć, że liderzy ruchów i stowarzyszeń na szczeblu diecezjalnym brali udział w tworzeniu tego programu. Jego wstępny projekt był zaprezentowany podczas posiedzenia Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej i tam była okazja do wypowiedzenia się na jego temat, udzielenia podpowiedzi, przekazania uwag, wyjaśnienia nieścisłości. Po prezentacji i dyskusji został on przyjęty przez Radę i zatwierdzony przez Biskupa Legnickiego;
- liderzy ruchów i stowarzyszeń mając wiedzę na temat programu, mogą przystąpić do zaplanowania i wykorzystania go w swoich wspólnotach;
- więcej doświadczenia można było nabrać podczas lutowego zjazdu przedstawicieli świeckich Rad Parafialnych;
- co można było uczynić?
Jak pamiętamy program miał osiem kroków (nie każdy musiał być zrealizowany w każdej wspólnocie):
1. Ruch Hospicyjny
2. Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego
3. Parafialne Grupy Honorowych Dawców Krwi
4. Duszpasterstwo Kierowców
5. Ruch Czystych Serc
6. Parafialne Zespoły Caritas i Szkolne Koła Caritas
7. Ruch Ekologiczny św. Franciszka z Asyżu
8. Duszpasterstwo Trzeźwościowe
Odnosząc się do powyższych rozważań (Do tych inicjatyw, podejmowanych przez ruchy i stowarzyszenia, można zaliczyć pracę z rodzicami, ewangelizację różnych środowisk, działalność charytatywną, pracę formacyjną i duchową z młodzieżą, obronę i służbę życiu, udział w zespołach synodalnych, organizowanie rekolekcji, wyjazdów wakacyjnych, pielgrzymek i różnych uroczystości, podejmowanie inicjatyw gospodarczych i sportowych, konkretną pomoc kapłanom, animację życia liturgicznego) popatrzmy jak wiele mogliśmy uczynić np.:
- poprzez szerzenie Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, a także poprzez przystąpienie samemu do tego szlachetnego ruchu modlitewnego;
- poprzez zorganizowanie na terenie parafii akcji poboru krwi (np. z okazji odpustu parafialnego);
- poprzez włączenie się w akcję w trzecią niedzielę listopada (Dzień pamięci o ofiarach wypadków) propagowania idei oddawania narządów w razie utraty życia w wypadku; rozdawanie deklaracji;
- w ramach pracy formacyjnej i duchowej z młodzieżą propagowanie Ruchu Czystych Serc;
- zaangażowanie się w duszpasterstwo charytatywne w ramach Parafialnego Zespołu Caritas. To są tylko przykłady, ale ukazują nam wielkie możliwości zaangażowania się w realizację Diecezjalnego Programu Duszpasterskiego.

4. Nowy Diecezjalny Program Duszpasterski „Bądźmy świadkami Miłości”
Nowy program jest już znany Diecezjalnej Radzie Duszpasterskiej i zatwierdzony przez Biskupa Legnickiego. Stawarza nam również szerokie pole do działania. Zasygnalizuję tylko, że przyjęliśmy sześć głównych kroków:
1. Formacja młodzieży do świadczenia o Miłości
2. Kapłani świadkami Miłości. Rok Kapłański
3. Świadek Miłości czerpie siłę z Eucharystii
4. Kibice i sportowcy świadkami Miłości. W perspektywie EURO 2012
5. Pielgrzym świadkiem Miłości. Rok św. Jakuba
6. Formacja świadków Miłości przez metody ewangelizacji wizualnej
Zwracamy również uwagę, by program był obecny w liturgii i katechezie. W zaprezentowanych propozycjach widać znów ogromną rolę ruchów i stowarzyszeń katolickich. Zwłaszcza kładę akcent na adorację Najświętszego Sakramentu w parafii, zaangażowanie w pracy z młodzieżą (Taize, Światowe Spotkanie Młodych w Madrycie, przygotowanie do bierzmowania), a także wykorzystanie możliwości pielgrzymkowych (droga św. Jakuba). Wiele pomocy będzie przekazanych do parafii i można je z pożytkiem wykorzystać (teksty adoracji, prezentacje, plakaty).

5. Zakończenie
Na koniec pragnę zwrócić uwagę, byśmy pamiętali o głównym i ciągle aktualnym zadaniu duszpasterskim: BUDUJMU WSPÓLNOTĘ PARAFIALNĄ i czyńmy, by stawała się ona wspólnotą wspólnot. Jest tu potrzebne zaangażowanie, świadectwo i praca apostolska.

© Diecezjalna Rada Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich Diecezji Legnickiej 2008-2009